Anche in Croazia la minaccia di Zaule

Il partito croato di opposizione ORaH - ODRŽIVI RAZVOJ HRVATSKE (tradotto: SVILUPPO SOSTENIBILE DELLA CROAZIA), per il tramite dell' organizzazione cittadina locale, ha organizzato l'8 maggio scorso a Umago una tavola rotonda internazionale dal titolo: TRŠĆANSKI LNG ZAULE “BOMBA” SJEVERNOG JADRANA (tradotto: IL GNL DI ZAULE "LA BOMBA" DELL'ALTO ADRIATICO)...
Anche a me l'invito a dibattere il tema. Quale miglior occasione per tirar fuori dal cassetto il mio polveroso croato? Ma tranquilli... c'e' anche la versione italiana. Tra i relatori e il pubblico c'era anche qualche italiano senza conoscenza alcuna del croato.

MOŽEMO LI ZAJEDNO UPRAVLJATI JADRAN?

To je pitanje u naslovu mog doprinosa ovoj tribini koju procjenjujem kao prilično važnu za to, da se pojača osjetljivost  i dodatno mobilizira javno mnijenje u Hrvatskoj, pa i kod nas u Sloveniji i u susjednoj Italiji, i posebno da se fokusira odgovornost političnih sjedišta, osobito onih, koji imaju vlast,  do opasnosti i rizika koje unose u Jadran cijela serija ideja i intervencija za eksploataciju njegovih resursa, prečesto bez posluha do upozorenja i stručne sfere, da takvo ponašanje može mu poremetiti zdravlje i štetiti svim ostalim aktivnostima od kojih obalne regije žive i su daleko manje invazivne od onih o kojima pričamo večeras.

Ali prije traženja odgovora na moje pitanje, dozvolite mi kratku povijest i još kakvu refleksiju o današnjoj temi.

Za malo biče 10 godina od tada kada se počelo govoriti o terminalu za ukapljeni zemaljski plin španjolske multinacionalne tvrtke Gas Natural u Žavljama kot Trsta. Bio sam jedan od slovenskih zastupnika koji smo se na vijest o ovome projektu odzvali sa zahtjevom našoj vladi da pripremi ocjenu  o njegovoj primjernosti i prihvatljivosti sa obzirom na blizinu našeg nacionalnog teritorija i u prilično osnovnoškolskom znanju, da su bili ovakvi objekti potencijalno opasni za okoliš i sigurnost.

Iz interdisciplinarne studije uz pomoć  Instituta „Jožef Štefan“, koju je naručila vlada, smo saznali, da su bili naši strahovi sasvim opravdani, da rizici za morski i obalni okoliš te za sigurnost ljudi i imovinu su bili značajni i da posljedično takav terminal na izabranoj lokaciji i sa takvom tehnologijom pretvorbe ukapljenog plina u plinski oblik nije se smjelo izgraditi, odnosno, da se je Slovenija morala protiviti njegovoj realizaciji. Tako stručnjaci. I Parlament je o tome diskutirao i na plenarnoj sjednici donio vrstu zaključaka koji su usmjerivali vladu, da obrani slovenski NE do tog projekta.

Do Prekogranične ocjene utjecaja na okoliš ima svaka država pravo – kao što znate - po Konvenciji ESPOO i pravilima Europske Unije.   Isto je valjalo i za neku drugu ideju, onu korporacije Endesa, isto tako španjolske, da bi izgradili off-shore terminal sa prilično istom tehnologijom pretvorbe plina, to znači sa korištenjem morske vode, na moru, ali u sredini Tršćanskog zaljeva, uz morsku granicu sa Slovenijom, još uvijek u plitkim vodama i meću plovnih koridora koji vode u luke Trst i Kopar i suprotno.  I ta ideja je bila za slovenski Državni zbor neprihvatljiva.

Pa nismo tada toj problematici posvetili jednu samo sjednicu. Bila je i druga, par godina kasnije, kad se pojavio interes njemačke tvrtke TGE po sličnom terminalu u Kopru. Razlika je bila samo u tome, da za pretvorbu plina ne bi koristili morsku vodu nego bi se to dostignulo internim izgaranjem, ali rizici sa prihodom tankera sa ukapljenom plinom su bili isti. Usvojena je bila Rezolucija o strategiji za Jadran, koja je onemogućila nastavak priprema na ovu realizaciju.

O terminalu Žavlje su slovenska i talijanska vlada počele pregovarat ali od toga nije bilo ništa. Italija je ostala na svome, iako je privremeno a ne konačno zamrznula postupke, što je prisililo Sloveniju, da je pritisnula na Evropsku komisiju kad je trebala, prije dvoje godine, usvojiti Program za strateške investicije u energetsku infrastrukturu do 2020 i pretila vetom. Kompromis se našao u tome, da je terminal Žavlje ispao iz spiska i Ljubljana se zadovoljila sa općom dikcijom o „jednome terminalu on-shore, to znači na kopno, u sjevernom Jadranu“ kojeg Italija može izgraditi sa suglasnošću Slovenije. To nije značilo, da je bio projekt Žavlje ubijen, nego samo to, da nije mogao kandidirati za evropsku sufinanciranje, ali ipak smo se u našom prostoru nadali da uz takvog odlučnog i suglasnog NE svih zainteresiranih zajednica i institucija sa Općinu Trst i Regiju Furlanija Juljiska Krajina na čelu, u Rimu si niko ne bi priuštio da bi deblokirao ono što je prijašnja vlada blokirala.

Ali desilo se je. Ministar za okoliš u timu Mattea Renzija je reaktivirao Žavlje i ga proglasio za „kompatibilnog sa teritorijem i sa politikom Luke Trst“, mada baš odgovorni upravitelji i teritorija i luke tvrde suprotno. Isto tako i svi stručnjaci, profesori i drugi eksperti koji su se bavili ovim slučajem. Dozvolite mi, da ispostavim i pozdravim 3 godišnji rad grupe 24 stručnjaka, sakupljenih u Transgraničnom Tehničkom Stolu o terminalima LNG u Tršćanskom zaljevu, koji su dokazali bez da bi se iko od investitora i podupirača projekta oglasio i demantirao njihove procjene, odnosno z njima polemizirao, da je bila dokumentacija površna, nedosljedna, neadekvatna, rupasta i amatersko varljiva i zaključili, da je bio projekt neprihvatljiv. Imao sam čast, da sam s ovim timom suraćivao.

Sledi legitimno pitanje od kuda, na osnovi čega, koje ocjene, analize i zaključaka talijanski ministar za okoliš se smatrao u pravu, da upali zelenu svjetlo?

Da pridodam, da niko ne kaže NE, ni najortodoksniji ekologisti, novim linjam dostave zemaljskog plina u našu širu regiju, ali se traže i predlažu alternative terminalima on-shore u onima na moru, u dubljim vodama i daleko od obala. Zovu se Floating storage and regasification units i jesu plivajući objekti, gdje se LNG pretvore i skladišti sa minimalnim utjecajem na morski okoliš, znači na kvalitetu vode i tamošnje oblike života, i sa pitanjem sigurnosti samo za one koji na tim objektima rade.

Da podsjetim i na još jedan izazov sličan spornome projektu Žavlje, iako manjih dimenzija i bez korištenja morske vode, odnosno na terminal tvrtke Smart gas u Monfalconu kojeg se trudi izgraditi poduzetnik Vescovini. I u tom primjeru se mu dobar dio zainteresirane javnosti protivi.

Evo, to jeste dosadašnja povijest terminala za ukapljeni zemaljski plin u tršćanskom zaljevu, kojoj možemo dodati, kad govorimo o infrastrukturnoj opterećenosti Jadrana,  novu, isto tako opasnu ako ne i opasniju za cijelo naše more… priču koju dobro znate, o naftnim istraživanjima i eventualni eksploataciji pronalaženih ležišta nafte i plina u morskom dnu, koju si je vaša vlada dala u glavu.

Pa mi dozvolite jednu samo primjedbu. Recimo, da iz svog balkona gledam prema Veneciji i hrvatskom moru, ne vidim ništa v blizini mog mora, ni platforme, ni tornja, čujem, da su bušenja tamo kod Pule i južnije sigurna i bez izliva ni kaplje nafte koja bi zagadila vode, gdje se mi kupaju unuci, i to je za mene u onome momentu ok.

A pitam se svejedno: jeste li pametno, modro, pošteno i odgovorno… investirati u projektima ipak velikog rizika i kratkog daha? Od fosilnih goriva jedini kojemu možemo pripisati još 70 do 100 godina života jeste zemaljski plin, od kojeg upotreba najmanje utiče na klimatske promjene.

Nafta i uglje imaju za svakog koji vidi što se dešava u prirodi, u podneblju, sa sve ekstremnim, opasnim vremenskim pojavama…  brojane godine. Odnosno, već dugo bi ju morali zatrijeti i zamijeniti sa obnovljivimi izvori energije, ali oni koji kroje energetsku politiku na planetu i još profitiraju iz naslova prodaje ovih energenata ne daju, da se to još desi. Briga njih ako Zemlja umire . Bitno je za njih, da zaradu odmah i veliko!

Pitam vladu gospodina Milanovića, koja već po definiciji lijeve vlade mora biti napredna, osjetljiva na tematike okoliša i podneblja, dali je sposobna opraviti ovu vrsto samorefleksije i promijeniti svoje stajalište, bar do tačke, da sa referendumom ispita narod? …

„Ako nije opasno za Škotsku i Norvešku – čujem vašeg premijera – nije opasno ni za Hrvatsku“. Poštovani Zoran Milanović, Jadran nije Sjeverno more!

I konačno da potražimo odgovor na pitanje u naslovu moje diskusije: MOŽEMO LI JADRAN UPRAVLJATI ZAJEDNO? Moj odgovor jeste dašto afirmativan. Pa ne samo da možemo, moramo!

U odnosu do opisanih izazova i mnogo drugih koji se tiče razvoja i budućnosti naših zajednica, osobito obalnih, naših odnosa, naših luka, plovnih putova, urbanih presija na more, intervencija zaštite i rješavanja u primjeru incidenata, ribolova sa različitim modalitetima i tehnologijama eksploatacije ribljeg fonda, morskih znanstvenih istraživanja, investicija u turizam i tako dalje, u moru koje je zajedno, pola-zatvoreno i izuzetno osjetljivo i ranjivo, naše vlade nemaju više pravo, da operiraju iz uskih nacionalnih gledišta, kao da granice na moru mogu štititi teritorijalne vode od vanjskih opasnosti.

Vrijeme je, da ozbiljno sjednu zajedno i da se pomoću znanstvenog svijeta i civilnog društva dogovore o postulatima i pravilima održivog razvoja tog rajona. Trebamo zajedničku platformu strategija i politika za Jadran, bar za sve zahvate, koji mogu utjecati na susjede i na zdravlje mora.

To je moj dugogodišnji poziv, na kome je više puta insistirao i prijašnji evropski komesar za okoliš, Janez Potočnik, a kojeg niko od pozvanih neće da čuje i prihvati.

A ipak, ponovno večeras tu u Umagu. Pomoću Boga, prije ali kasnije infekcija uha i razuma će se izlječiti.

I kao pisano vodilo za početak pozivam, da na spletu pročitamo Rezoluciju, koju sam već citirao, o strategiji za Jadran.

Nije baš nešto sasvim novog i uporabnog, ali slijedi i aplicira na naše more sve ono što je već napisano u mnogim drugim važnim dokumentima, kao što su: naš Zakon o proglašenju zaštićene ekološke zone, OUNov Program za okoliš i sredozemski akcijski nacrt za Barcelonsku konvenciju, te Direktiva Evropskog Parlamenta i Vijeća iz 2007 o okviru za korake EU na području politike morskog okoliša i zajednička slovensko-hrvatska-talijanska izjava iz 2008 o zaštiti okoliša Jadranskog mora.

Pa ne bi bilo odviše da se vlade dogovore i o oblikovanju medjuvladnog stalnog tijela, kome provjeriti konkretizaciju pisanog, odnosno pripremu zajedničke Strategije za Jadran i praćenje njene implementacije.

Dragi prijatelji, možemo vladati svaki svom nacionalnom teritoriju, za Jadran je to nemoguće.

Prijeći moramo ka zajedničkom upravljanju. I što trebamo za to? Osjećaj odgovornosti, političku volju, uzajamno povjerenje i nekoliko hrabrosti te inovativnosti u našim pristupima. Hvala na pažnju.

----------------------------------

POSSIAMO GOVERNARE INSIEME L'ADRIATICO?

E' la domanda di titolo del mio contributo al dibattito di questa sera che considero importante per sensibilizzare e mobilitare ulteriormente l'opinione pubblica croata, ma anche slovena e italiana, e soprattutto investire di responsabilità le sedi politiche, in specie quelle al potere, rispetto ai pericoli o comunque ai rischi che portano all'Adriatico tutta una serie di idee e imprese di sfruttamento delle sue risorse, troppo spesso sorde ai moniti anche della sfera espertistica che un tale agire può compromettergli la salute e danneggiare tutte le altre attività di cui le regioni costiere vivono e che sono lontanamente meno invasive di quelle di cui discutiamo stasera.

Ma prima di cercare la risposta alla domanda che pongo, mi si consenta una breve cronistoria e qualche considerazione sul tema in discussione.

Saranno fra poco 10 anni che si parla del rigassificatore GNL della multinazionale spagnola Gas Natural a Zaule. Fui fra i parlamentari sloveni che a questa notizia risposero con una precisa richiesta al nostro governo di verificare l'opportunità' e l’accettabilità’ di un impianto di questo tipo ad un tiro di schioppo dal territorio nazionale, conoscendo all'epoca solo per sentito dire che i rigassificatori di gas naturale liquido erano potenzialmente pericolosi tanto per l'ambiente quanto per la sicurezza.

Da uno studio interdisciplinare con l'autorevole partecipazione dell'Istituto »Jožef Štefan«, commissionato dal governo, venimmo a sapere che i nostri timori erano piu' che fondati, che i rischi per l'ambiente marino e costiero e per la sicurezza della popolazione e del patrimonio, erano considerevoli, che quindi il terminal nell'ubicazione e con la tecnologia prescelte non si doveva fare, che la Slovenia vi si doveva opporre. Detto, fatto. Il parlamento ha deliberato in merito e vincolato cosi' il governo a sostenere le ragioni del NO.

La valutazione transfrontaliera di impatto ambientale era e lo e' tutt'ora nel diritto di ogni paese secondo la Convenzione ESPOO e le normative europee.

Altrettanto voleva per un'altra idea, quella della spagnola Endesa, di impiantare un terminal con simile tecnologica di rigassificazione (uso dell'acqua marina) non a riva, ma in mare, in mezzo al Golfo di Trieste. L'Off-Shore, comunque sempre in acque poco profonde e nel mezzo dei corridoi di navigazione per  i e dai porti di Trieste e Capodistria, a cavallo del confine marittimo italo - sloveno. Anche questa ipotesi veniva rigettata dalla Camera di stato.

E non solo un plenum. A distanza di un paio d'anni, ben due, per fermare per altro, con una risoluzione intitolata »sulla strategia per l'Adriatico«, il tentativo di una multinazionale tedesca, la TGE, di portare un rigassificatore anche a Capodistria. L’unica differenza con Zaule era che non prevedeva l’impiego dell’acqua di mare nel processo di rigassificazione ma i rischi legati all’attracco delle metaniere rimanevano gli stessi.

Su Zaule c'e' stato un quasi negoziato fra i due governi che non ha prodotto granché fino alle pressioni che il nostro si e' visto costretto ad esercitare sulla Commissione europea, per altro con una minaccia di veto, al momento dell'approvazione del programma di investimenti prioritari fino al 2020 nel comparto energetico. E' riuscita così a far togliere dalla lista l'impianto di Zaule acconsentendo ad una dizione più vaga di un rigassificatore di GNL on-shore, a terra dunque, nell'Alto Adriatico, da farsi previo consenso sloveno.

Ciò non significava che Zaule era sepolto per sempre ma che semplicemente non poteva concorrere ai finanziamenti UE. Si sperava comunque che di fronte al NO corale e compatto del territorio, ovvero delle comunità interessate, dei rispettivi enti, comune di Trieste e regione Friuli Venezia Giulia in testa, nessuno a Roma si sarebbe azzardato a scongelare il progetto, congelato dal governo precedente.

E invece e' successo. Il ministro dell'ambiente nel'equipe di Matteo Renzi ha riattivato Zaule dichiarandolo compatibile col territorio e anche con la politica del porto di Trieste, per quanto chi governa territorio e porto dichiarino l'opposto. Altrettanto le sedi espertistiche che si sono occupate del caso. Ricordo i 3 anni di meticolosa analisi della documentazione del progetto, che ha giudicato come incongruente, superficiale, amatoriale, impraticabile e via dicendo, prodotta dal Tavolo tecnico transfrontaliero rigassificatori, con cui ho avuto l'onore di collaborare.

Si pone quindi legittima la domanda, in base a cosa, a quale giudizio, esame, analisi e conclusioni, il ministro dell'ambiente si e' visto nel diritto di accendere luce verde?

Ci tengo a ricordare che nessuno dice NO, neanche gli ambientalisti più ortodossi, a nuove linee di rifornimento del metano nella nostra regione, ma si vogliono e si propongono tecnologie e sedi alternative ai terminal on-shore, ovvero a terra, quali gli impianti off-shore, fissi o galleggianti in alto mare, in acque più profonde, e lontani dalla costa. Le Floating storage and regassification units ove si rigassifica e stocca il GNL con impatto minimo sull’ambiente, ovvero sulla qualità dell’acqua e sulle relative forme di vita, con la questione della sicurezza solo per chi vi lavora.

Rammento ancora la vicenda dei rigassificatore della Smart Gas, un tantino più piccolo e con una tecnologia di rigassificazione meno problematica di quello di Zaule, che l’ingegner Vescovini vuole impiantare a Monfalcone, ma che incontra ugualmente la resistenza di buona parte delle comunità coinvolte.

Questa la storia fino ad oggi dei rigassificatori nel Golfo di Trieste, cui si aggiunge, se già parliamo di peso infrastrutturale sull’Adriatico, un'altra, altrettanto se non più pericolosa per il mare intero, quella della ricerche e dell'eventuale sfruttamento di petrolio nel sottosuolo marino che il vostro governo si e' messo in testa.

E a questo proposito, un solo appunto di fondo. Mettiamo che dal mio balcone guardi verso Venezia e il mare croato, che non veda alcun impianto vicino al mio mare e che sappia che le trivellazioni procedono sicure senza una goccia di petrolio spanta o in arrivo dalle mie parti. Posso dichiararmi al momento tranquillo. Ciononostante e’ impossibile non porsi la domanda: e' lecito, e' saggio, e' onesto, e' responsabile investire in progetti comunque di non poco rischio e soprattutto di breve respiro? Dei combustibili fossili l'unico cui si può concedere ancora 70 o forse 100 anni di sfruttamento e' il metano, il meno inquinante e impattante una volta combusto, sull'ambiente e sul clima. Petrolio e carbone hanno, o per lo meno, devono avere, per chi considera serio e allarmante quanto sta avvenendo coi mutamenti climatici, coi fenomeni meteorologici, sempre più estremi e incontrollabili, gli anni contati. Anzi, avremmo dovuto già sopprimerli e sostituirli con le energie rinnovabili, ma chi comanda pozzi e miniere e ne trae lucro, ha fatto si che ciò non avvenisse ancora. Che il pianeta stia morendo non gliene frega gran che. Gli importa guadagnare subito e tanto.

Chiedo dunque al governo Milanovič, un governo di sinistra che per antonomasia dovrebbe esser progressista, attento alle tematiche ambientali e climatiche, se e' in grado di fare questo tipo di riflessione e rettificare la propria posizione almeno al punto da chiedere con referendum il pronunciamento del popolo?

Detto questo, vengo al titolo del mio contributo:  SI PUO' GOVERNARE INSIEME L'ADRIATICO? La risposta e’ ovviamente affermativa. Non solo si può, si deve!

Rispetto alle sfide elencate e a tante altre che riguardano lo sviluppo e il futuro delle comunità rivierasche, i nostri rapporti, i nostri porti, le vie di navigazione, gli impatti urbani sul mare, gli interventi di protezione, salvaguardia e salvataggio in casi di incidenti, la pesca con le diverse modalità e tecnologie di sfruttamento del patrimonio ittico, le ricerche oceanografiche, gli investimenti nel turismo e via dicendo, in un mare che e' comune, semichiuso e di esclusiva fragilità … i nostri governi non possono continuare a comportarsi nei suoi confronti in ottiche strettamente nazionali, come che i confini in mare servano a difendere le acque territoriali dai pericoli esterni.

E' ora che si siedano allo stesso tavolo e con l'apporto del mondo scientifico e della società civile, verifichino e concordino i postulati e le regole di uno sviluppo che sia sostenibile per l'Adriatico, definiscano cioè una piattaforma comune di strategie e politiche per lo meno per quegli interventi che possono ledere gli interessi dei vicini e compromettere la salute del mare.

E’ l’appello che rinnovo da anni, che ha trovato eco anche negli inviti dell’ex commissario europeo all’ambiente Janez Potočnik, che però nessuno dei destinatari vuole sentire ne accettare. Ciononostante insisto anche questa sera qui a Umago. Con l’aiuto del Signore, prima o dopo questa infezione alle orecchie e alla ragione avrà il suo decorso.

E Come primo documento guida suggerisco la Risoluzione sulla strategia per l'Adriatico, di cui ho già fatto parola.

Nulla si particolarmente nuovo e utilizzabile ma che segue e applica al nostro mare quanto scritto in molti altri documenti tenuti troppo spesso chiusi nei cassetti. Ne cito alcuni: La nostra Legge sulla proclamazione della Zona ecologica protetta, il Programma ONU per l’ambiente, il Piano d’azione per il Mediterraneo della Convenzione di Barcellona, nonché i più recenti: la Direttiva del Parlamento e del Consiglio europeo sul piano d’azione comunitaria nel campo della politica per l’ambiente marino del 2007 e la Dichiarazione congiunta sloveno-croata-italiana del 2008 sulla tutela dell’ambiente nel mare Adriatico.

E non sarebbe di troppo la nomina di un Comitato intergovernativo permanente delegato alla stesura, all’applicazione e alla supervisione di questa piattaforma comune, chiamiamola Strategia per l’Adriatico?

Governiamo pure, cari amici, ciascuno il proprio territorio nazionale, a terra, per l'Adriatico non lo si può fare, dobbiamo passare a governarlo insieme! Cosa ci vuole? Null'altro che senso di responsabilità, volontà politica, reciproca fiducia e un tantino di coraggio e innovazione nei nostri approcci. Grazie

Čemu bi naj Masleša odstopil? Ker to zahteva JJ?

BRAVO KLEMENČIČ, FUJ MAJCNOVA!

Kot aktivni državljan si vzamem tudi danes pravico in dolžnost, da pokomentiram par zadevic iz našega političnega vsakdana. Tisti, ki jim grem zato v nos, pa naj me znova posujejo s »prijaznimi« twiti.

No, najprej moja iskrena pohvala ministru za pravosodje, Goranu Klemenčiču, ker ni nasedel histeriji določenega dela javnosti in tudi medijev, glede zamenjave predsednika Vrhovnega sodišča Branka Masleše, po razveljavitvi obsodilne sodbe na račun Janeza Janše ob zadevi Patria, s strani Ustavnega sodišča. Ta ista javnost in ti isti mediji, ob zgražanju ker Masleša ne namerava odstopiti in Klemenčič ukrepati zoper njega, se ne sprašujejo o tem koliko je bilo že doslej podobnih razveljavitev sodb s posegom škrlatnih tog in kakšna je bila usoda onih, ki so jih bili izrekli?

Če drži podatek s katerim bivši ustavni sodnik in pravosodni minister v Janševih vladah, dr. Lovro Šturm, občasno maha, da je bilo v samostojni Sloveniji kar 600 sodb, ki da so kratile človekove pravice in zato kasneje padale tako na US kot na pristojnem Evropskem sodišču, bi se morali po vrsti umakniti vsi sodniki, ki so te sodbe podpisovali ter njihovi nadrejeni. Ne pomnim, da bi razen iz Janševih krogov in to tudi bolj občasno in samo takrat ko je bil kak njihov član ali suporter obsojen, kdo to tudi zahteval. Tokrat pa kar pogrom proti Masleši in začudenje, če ne kaj hujšega, ob njegovem vztrajanju na položaju. Kako to, torej, da je bilo 600 sodb prebavljenih brez prekomerne kisline v želodcih, tokratna pa ne? Nimam drugega odgovora kot to, da tokrat zahtevo po odstopu prvega izmed rednih sodnikov  podaja in to brezkompromisno, Janez Janša. Bog je spregovoril. Tako naj bo! Res je da je bil primer sojenja liderja opozicije dolgotrajen in odmeven, a pred zakonom smo vendarle vsi enaki! Ali pač?!

Osebno še vedno vztrajam pri svojih dvomih o nezmotljivosti varuhov ustave, oziroma kar pri prepričanju, da se je glas vplivnejših držal neke politične simpatije, ostalih pa zaželene enotnosti, glede na pomembnost primera. Glede zmotljivosti ali nezmotljivosti, ne pozabimo kar je eden od njih in bivši predsednik sodišča, Ernest Petrič, enkrat na televiziji izjavil glede referenduma, ki je obglavil pokojninsko reformo Pahorjeve vlade. Takrat je US z njim na čelu dovolil razpis in izvedbo referenduma, ki sta mu vlada in Državni zbor nasprotovala.  »Danes bi se verjetno odločil drugače!« je dejal Petrič.

No, in če gre moja pohvala ministru Klemenčiču, si dovoljujem izreči grajo ministrici za okolje in prostor, Ireni Majcen, ki je znova dokazala, da ni kos poslanstvu in položaju, ki ga zaseda, ko gre za odnos do morja. Potem, ko je, celo v nasprotju z vsemi dogovori in sprejetimi obveznostmi, zradirala še tisto skromno proračunsko postavko 20.000 evrov letno, ki je vendarle omogočala, da je bil eden od draguljev naše pomorske dediščine, to je Solinarski muzej v Sečovljah, dostopen obiskovalcem in to prav v času, ko se z našo soljo kitimo na milanskem EXPOju in se prične sezona obiskov naše obale, izvemo danes, da je denar odtrgala še Monitoringu morja, ki ga opravlja Nacionalni inštitut za biologijo. Prvič v 30 letih so na Morski biološki postaji v Piranu ostali brez podatkov o temperaturi in slanosti ter onesnaženosti slovenskega morja.

Še ena sramota! Kdaj boste, spoštovani gospod premier, dr. Cerar, uvideli, da gospa Irena Majcen ni ta prava za naloge in opravila, ki ste jih ji zaupali? Razumem, da imate težave s kadrovskim naborom in koalicijskimi kvotami, a da minister za finance razglaša naokrog, da smo že spet zgodba o uspehu, kolegica za okolje, pa dela povsem nasprotno in zlasti v odnosu do morja, kaže da pripada v celoti nekemu drugemu, globoko kontinentalnemu okolju, ki o morju ve le toliko, da je mokro in slano in da se vanj poleti kopamo, kliče po ukrepanju. Vsaj to ji povejte, da naj malce prelista Resolucijo o pomorski usmeritvi Republike Slovenije, se opraviči prizadetim ustanovam in jim vrne odvzeti drobiž!. Pa naj še kako bolj glasno in odločno reče italijanskemu kolegu v zvezi z uplinjevalnikom v Žavljah, lepo prosim! Morda tudi vi kolegu Renziju.

Kot napovedano - US rešilo JJ in oklofotalo sodstvo

NOBENEGA PRESENEČENJA Z BEETHOVNOVE 10

Ustavno sodišče je razveljavilo sodbo o zadevi Patria. Zaradi domnevnega kršenja 28.člena Ustave, oziroma načela zakonitosti v kazenskem pravu (sam ne delim mnenja US), se zgodba vrača na prvo stopnjo sojenja, to je na okrožno sodišče, ki naj bi v parih mesecih razsodilo bolje kot se je trudilo storiti nekaj let. Avgusta namreč primer zastara. Kot sem napisal že nekaj mesecev nazaj, ko so Janeza Janšo izpustili iz zapora, je bila taka odločitev »varuhov« ustave pričakovana že samo zavoljo simpatije, ki so jo nekateri izmed njih izkazovali z obsojencem, ali precizneje, dvomov, ki so jih izrekali glede trdnosti in vzdržnosti sodbe. Pa ne samo to. Tudi tolmačenje JJ in njegovih podpornikov o domnevni pristranskosti predsednika Vrhovnega sodišča Masleše zoper predsednika SDS so vzeli za svoje, s čimer so si privoščili zaušnico, ki jo slovensko sodstvo ne pomni, ne le Masleši ampak vsem sodnicam in sodnikom, vsem senatom, ki so na vseh stopnjah odločali o zadevi Patria. A ja, udarec pada z vso močjo tudi na tožilstvo in zlasti na ubogega Ferlinca.

Kako bodo vsi ti gospe in gospodje prenesli tak pretres, si opomogli, ohranili zaupanje ljudi in sodili dalje?Kako sploh z bojem proti korupciji in gospodarskemu kriminalu, ko se obsojenci (glej tudi Kordeža) vračajo na prostost? A so res naši sodniki manj vredni in sposobni kot njihovi kolegi na Hrvaškem?Sanaderju ne kaže tako dobro kot Janši, Kordežu, morda tudi Šrotu in Bavčarju?!

Končujem tu, da mi ne bi ušla kaka še bolj neprijetna ocena na račun škrlatnih tog, ki naj si pripišejo vso odgovornost, če se bo z njihovo pomočjo že močno načeta sodna zgradba začela sesuvati. In bravo, Matevž Krivic! Samo še vašo macolo sem čakal.

Janko, imaš mojo podporo!

A JE RES TAKO NAROBE KAR JE STORIL VEBER, DA MORA ODITI?

Emil Milan Pintar, med podpisniki Peticije proti razprodaji državnega premoženja, je v neki TV oddaji dejal, da je bil Janko Veber morda nekoliko neroden, ko se je lotil zadeve Telekom, da pa pravo vprašanje je čemu tega nista storila vlada, ali Svet za nacionalno varnost?!

Berem, da moj dolgoletni kolega poslanec, danes (še) obrambni minister, uživa podporo le še svoje stranke. Vrh SDja je pri tem enoten, kar pozdravljam in vprašujem Združeno Levico kje je, glede na njena stališča do nepremišljene privatizacije, ki bi se morala vsaj pri Telekomu povsem ujeti z SDjevim? Bilo bi dobro, lepo in tudi perspektivno, da bi edini levici v parlamentu, ki bosta verjetno odtlej veslala skupaj v opoziciji, skušala poenotit ritem. Zvem pa, kar mi simpatije do nje odriva stran, da bo ZL celo glasovala za razrešitev Vebra, kot je včeraj predlagal premier Cerar, tako kot cel blok zagovornikov privatizacije za vsako ceno.

In me drža Luke Mesca in tovarišije preseneča tudi ker neke očitne nezakonitosti in neetičnosti pri Vebrovem ravnanju ni moč zaslediti, Toninovim naporov pojasnjevanja njegovega domnevnega greha navkljub. »Ravnal je netransparentno« - trdi Cerar. Dejstva govorijo nasprotno. Kolikor se da razbrati in razumeti je minister naročil Obveščevalni varnostni službi ministrstva, ki ga vodi, analizo morebitnih posledic prodaje Telekoma z  njegovo infrastrukturo vred tujemu kupcu na učinkovitost, zanesljivost, varnost storitev, ki jo družba danes zagotavlja državi pri prenosu občutljivih informaciji obrambnega in varnostnega značaja. Naročil je nekaj, kar bi transparentnost vsaj enega vidika sporne prodaje zagotovilo.

 Nekdo je priklical v spomin Depalo vas, češ so se tudi tokrat vojaški James Bondi vmešali v civilno sfero, toda nihče ni bil pri sedanji zgodbi pretepen, poškodovan ali aretiran in tudi posebne prisluškovalne metode niso bile uporabljene. Nič od nič kar bi zaudarjalo po spornem. Le tuhtanje za mizo, ob zbranih informacijah iz medijev in drugih občih virov, kaj se utegne zgoditi za varnost države in vseh nas, ki je ob ofenzivi ISISa in mednarodnega terorizma vse bolj na preizkušnji, ko bo naš glavni informacijski operater prešel v tuje, najverjetneje nemške roke. Najmanj kar bo, kot kaže hrvaška izkušnja, bo da bodo storitve Telekoma za obrambno ministrstvo dražje za 60% in to je prav da minister ve, ko bo sestavljal naslednje proračune.

Pa ne le on, tudi premier in finančni minister, ter, seveda kolegi.

Ja, hvala Bogu, da se je nekdo tega spomnil! Ali je to v njegovem opisu del in nalog, ali ne. Vebru gredo prej pohvale kot graja in odstavitev, dragi Cerar! Da je bil pri pojasnjevanju nekoliko nespreten, da se je zapletal, da ni predlagal, da bi analizo naročila kar vlada, oziroma Svet za nacionalno varnost, je drugotnega pomena. Naj bi presegel pooblastila? A ni menda dovoljeno vse, kar ni izrecno prepovedano? A je res pravica po vedenju več in to za potrebe izvajanja zapisanih pooblastil, nekaj česar si ne smeš dovoliti, če ti ni izrecno priznana?

Slabo, dr. Cerar! Podlegli ste histeriji, ki so jo zagnali v NSi in SDS in to se vam gotovo ne bo obrestovalo.

Odprto pismo ministrici za okolje in prostor o Žavljah

Aurelio Juri 
Sodelavec nekdanjega Čezmejnega Tehničnega Omizja o uplinjevalnikih v Tržaškem zalivu

MINISTRSTVO ZA OKOLJE IN PROSTOR 
Ministrica, ga. Irena Majcen 


ODPRTO PISMO 

Spoštovana ga. ministrica 

Pred dnevi ste se v Bruslju srečali z italijanskim kolegom, g.Gallettijem, ki Vam je potrdil informacijo, da je bila njegova vlada izdala okoljevarstveno soglasje za gradnjo uplinjevalnika zemeljskega plina v Žavljah. Na Vaše presenečenje, ker da Slovenija ni bila o tem formalno obveščena, je minister pojasnil, da bo to storjeno v trenutku, ko bo cel postopek odobritev končan in prst usmeril na deželo Furlanijo Julijsko Krajino.

Kolikor vem, je stališče omenjene dežele že imel v roki, ker ga je bila pred vami v Rimu obiskala predsednica deželnega Odbora, Debora Serracchiani, in mu, v spremstvu novega komisarja luške oblasti, D'Agostina, jasno in nedvoumno povedala, da tako kot vse prizadete lokalne in pokrajinske ravni odločanja, pristaniška uprava ter celotno javno mnenje v tem prostoru, tudi Dežela FJK nasprotuje gradnji žaveljskega terminala! Toliko bolj ker je projekt ostal povsem tak kot je bil ob nastanku leta 2009!

Danes se že ugiba, tako onstran meje kot na Koprskem, ali je relativni molk Slovenije svojevrstno tiho pristajanje na sporno postavitev, ker da bi vendarle ublažila posledice ruske opustitve plinovoda Južni tok in tudi naši državi zagotovila boljšo oskrbljenost z zemeljskim plinom.

S tem vprašanjem, oziroma kako do alternativnih dobaviteljev tega plina, potem ko je dokazalo spornost, nevarnost in nesprejemljivost uplinjevalnika Gas Natural v Žavljah zavoljo neizbežnih in potencialno katastrofalnih vplivov na okolje in na varnost ljudi in premoženja, se je ukvarjala tri leta skupina dvajseterice eminentnih profesorjev in drugih strokovnjakov iz Trsta in drugod. Ustanovila je Čezmejno Tehnično Omizje o uplinjevalnikih v Tržaškem Zalivu, raztrgala argumente in kot nekonsistentno, površno in zavajajočo tudi samo dokumentacijo španske multinacionalke iz katere ni prišlo do enega samega ugovora, oziroma pojasnila na ugotovitve omizja, in pokazala na alternativne poti zagotavljanja dostave zemeljskega plina po morju na območje severnega Jadrana, ki se naj dogovorijo skupaj s Slovenijo in Hrvaško. Ob še velikih neizkoriščenih kapacitetah off-shore terminala v Porto Viro, pri Rovigu, ki bi morda zadostovale za dolgoročnejšo oskrbo tudi FJK in Slovenije, so tu rešitve s podobnimi, oziroma fiksnimi, ali še bolje, plavajočimi objekti na odprtem morju, daleč od obal in na globljih vodah. O tem je Čezmejno Tehnično Omizje s katerim sem ves čas sodeloval, že podrobno seznanilo oba vaša predhodnika, tako ministra Bogoviča, kot ministra Židana.

In ko že omenjam Franca Bogoviča, sedaj evropskega poslanca, sledite njegovemu pozivu izpred parih dni, da Nova Energetska unija kliče k meddržavnemu načrtovanju energetskih politik in skupnih vlaganjih v večje energetske projekte, kar velja tudi za (nov, ker eden je že…prej omenjen v Portu Viru!) plinski terminal v severnem Jadranu, oziroma da se naj vlada v tem smislu bolj odločno odzove na početje Rima. Temu pozivu se pridružujemo vsi na našem koncu pa tudi čez mejo, ki smo nad tem početjem resno zaskrbljeni.

Hvala za pozornost in srečno.

Koper, 9.3.2015                                                                       Aurelio Juri

V vednost:

-         Predsednik Vlade, dr. Miro Cerar

-         Minister za zunanje zadeve, Karl Erjavec

-         Minister za kmetijstvo, mag. Dejan Židan

-         Minister za infrastrukturo, dr. Peter Gašperšič  

-         Evropski poslanec Franc Bogovič

mediji

JJ z integriteto, ki jo ne premore nihče?!

JANEZ JANŠA IN NJEGOVE TROHICE DVOMA V INTEGRITETO GORANA KLEMENČIČA

Da je Janez Janša hudo jezen na sedanjega ministra za pravosodje in prejšnjega predsednika Komisije za preprečevanje korupcije, Gorana Klemenčiča, je razumljivo. Podpisal je, slednji, poročilo o njegovem premoženjskem stanju, ki je razkrilo vrsto nepojasnjenih prihodkov in, zavoljo suma korupcije, privedlo do razpada njegove takratne koalicije in vlade. Sprejmimo tudi to, da je skorajda enako jezen na Vrhovno sodišče, ki da je toliko čakalo na to, da bi razsodilo njemu v prid glede očitanih neustavnostih v postopku oblikovanja in objavljanja inkriminiranega poročila, s čimer naj bi nastale, po njegovem, nepopravljive posledice za vso državo. Vse to je še nekako ok, znotraj pričakovane smeri odziva predsednika SDSa na sodbo vrhovnih sodnikov. A osmeši se, prvak največje opozicijske stranke, ko pozove Klemenčiča k odstopu z mesta ministra za pravosodje, ker da pri takem položaju »ne sme obstajati niti trohica dvoma v integriteto«.

Ma senti chi parla?.... bi rekli na našem koncu, oziroma glej kdo se oglaša?! Neverjetno kako zase ne priznava niti trohice dvoma v integriteto. Med najbolj odgovornimi je, kot vsa Demosova vlada,  za izbris 25 tisoč državljank in državljanov SFRJ, ki so pred osamosvojitvijo stalno prebivali v Slovenijo in ki je vrgel dolgoletni hud mednarodni madež na našo državo, kot predsednik dveh vlad je podpisal vrsto zakonskih predlogov in sklepov, najbolj znameniti je predlanski Zakon za uravnoteženje javnih financ, ki so kasneje padli na Ustavnem sodišču, ker da so kršili Ustavo, ne nazadnje je pravnomočno obsojen na  par let zapora zaradi sodelovanja pri korupcijskih poslih ob zadevi Patria.

A niti za trenutek ne dovoli, da bi podvomili v njegovo integriteto. Kake trohice, celi plazovi tovrstnega dvoma so se sesuvali nanj, a njegovi odzivi so bili vselej in ostajajo v stilu: sem povsem čist, nedolžen, pošten, etičen, moralen, poln integritete,  da je dodati ne moreš, edini sposoben potegniti Slovenijo s krize in kot tak moteč vsem tistim, ki bi radi vladali še naprej z goljufijo, ropali državo in sebi vlekli koristi, oziroma sem le žrtev konstruktov in zarot tranzicijske levice, udbomafije in Murgel. To je stalnica njegovih tiskovnih konferenc, twittov in predvolilni sporočanj. Morda je v to res prepričan a resnico o njem povedo, hvala Bogu, tudi ko se sodne instance ne ujamejo, volivke in volivci.

Lettera ai meritevoli oltre confine

BRAVA TRIESTE, BRAVA LA REGIONE, BRAVA L'AUTORITA' PORTUALE!

Seguo oramai da quasi 10 anni, ovvero dal momento in cui in Slovenia ci e' giunta notizia, il problema dei rigassificatori di GNL che qualcuno vuole nel Golfo di Trieste e in particolare la sfida della Gas Natural con Zaule.

Da parlamentare sloveno ed europeo ho contribuito a sensibilizzare sul tema il governo e il parlamento di Lubiana che dopo attento esame,  grazie anche alle conclusioni di uno studio espertistico interdisciplinare, hanno detto un deciso NO all'impianto di Zaule, considerati  i previsti impatti transfrontalieri della sua messa in opera, ovvero del suo esercizio, sull'ambiente e la sicurezza. Fra i due governi nagoziato aperto quindi e mai chiuso su questo tema, salvo il richiamo della Commissione europea, che almeno un rigassificatore nell'alto Adriatico lo vuole, a trovarne le vie di realizzazione migliori nel dialogo fra Roma e Lubiana.

Nel frattempo un gran lavoro che ha corroborato le motivazioni del NO sloveno a questa tecnologia di rigassificazione del GNL e soprattutto al sito di Zaule lo ha svolto il Tavolo tecnico rigassificatori che non solo ha smantellato le tesi della Gas Natural sulla sicurezza ovvero la non pericolosita' e l'indispensabilita' dell'impianto per lo sviluppo della regione, ma ha anche indicato soluzioni alternative, meno invasive e quindi piu' accettabili per far arrivare via mare il metano ai mercati che si affacciano sull'alto Adriatico.

Tutto cio' ha portato ad una presa di coscienza nuova sul territorio interessato. A Zaule di sono opposti in toto le autorita' locali, provinciali e regionali, l'opinione pubblica che prima era circoscritta ai soli ambientalisti, non ultima l'autorita' portuale. E la notizia giunta giorni fa da Roma sul SI del governo alla ripresa dell'iter per il terminal di Zaule io l'ho recepita come uno schiaffo a tutti costoro, alle speranze che il progetto fosse ormai sepolto e che semmai  si dovesse »subire« solo il rigassificatore di Monfalcone, all'invito di Bruxelles a cercare affiatamento con Lubiana.

Per cui, dopo aver appreso delle prese di posizione del Consiglio municipale di Trieste, del sindaco Cosolini, della presidente della giunta regionale del Friuli Venezia Giulia, Serracchiani, e del neocomissario dell'Autority, D'Agostino, dico BRAVI a tutti! Se servira' una nuova mobilitazione contro l'impianto di Zaule, come invocato per altro dalla Serracchiani, saro' con voi!

Per conto mio mi son premurato di informare da subito, gia' giovedi', appena saputa la notizia da Roma, il governo, ovvero i ministri preposti di cui mi aspetto un'altrettanto ferma risposta.

Auguri